This website adopts the Web Content Accessibility Guidelines (WCAG 2.0) as the accessibility standard for all its related web development and services. WCAG 2.0 is also an international standard, ISO 40500. This certifies it as a stable and referenceable technical standard.

WCAG 2.0 contains 12 guidelines organized under 4 principles: Perceivable, Operable, Understandable, and Robust (POUR for short). There are testable success criteria for each guideline. Compliance to these criteria is measured in three levels: A, AA, or AAA. A guide to understanding and implementing Web Content Accessibility Guidelines 2.0 is available at: https://www.w3.org/TR/UNDERSTANDING-WCAG20/

Accessibility Features

Shortcut Keys Combination Activation Combination keys used for each browser.

  • Chrome for Linux press (Alt+Shift+shortcut_key)
  • Chrome for Windows press (Alt+shortcut_key)
  • For Firefox press (Alt+Shift+shortcut_key)
  • For Internet Explorer press (Alt+Shift+shortcut_key) then press (enter)
  • On Mac OS press (Ctrl+Opt+shortcut_key)
  • Accessibility Statement (Combination + 0): Statement page that will show the available accessibility keys.
  • Home Page (Combination + H): Accessibility key for redirecting to homepage.
  • Main Content (Combination + R): Shortcut for viewing the content section of the current page.
  • FAQ (Combination + Q): Shortcut for FAQ page.
  • Contact (Combination + C): Shortcut for contact page or form inquiries.
  • Feedback (Combination + K): Shortcut for feedback page.
  • Site Map (Combination + M): Shortcut for site map (footer agency) section of the page.
  • Search (Combination + S): Shortcut for search page.
  • Click anywhere outside the dialog box to close this dialog box.

    Message at the Launching of Istorya ng Pag-asa Film Festival 2019

    Launching of Istorya ng Pag-asa Film Festival 2019

    Ayala Museum, Makati City

    Thank you very much. Kindly take your seats.

    Mr. Ruel Maranan, President of the Ayala Foundation, Inc.; Ms. Cathy Bengzon, Head of Corporate Communications of AyalaLand; Mr. Quark Henares and Mr. Doy Del Mundo, who were among our judges during the first Istorya ng Pag-asa Film Festival; the filmmakers who are here with us today; our subjects—nandiyan si Marlon; sa filmmakers, nandiyan si Meg, nandiyan si Mark, maraming salamat sa inyo; our partners from the Ayala Group of Companies; our Istorya ng Pag-asa Film Festival 2018 finalists; representatives of our partner schools, non-government organizations, and student-led organizations; honored guests; ladies and gentlemen: magandang umaga sa inyong lahat.

    Mayroon sana akong speech pero pinangunahan na ni Ruel na nag-Tagalog at saka from the heart, gagawin ko na rin. [laughter] We are celebrating our second year of Istorya ng Pag-asa. Kung naaalala ng ibang—siguro iyong mga Ayala Foundation people would remember na in November 27 of 2016, na-imbitahan po ako dito sa Ayala Museum for an event. Ang pangalan ng event: “Araw ng Pagbasa, Araw ng Pag-asa.“ It’s actually an event na na-conceptualize siya at tinaon sa birthday ni Ninoy Aquino kasi parang pino-promote niya iyong reading as a habit and because Ninoy Aquino ay isa sa mga advocates ng reading. So na-imbita ako dito dahil isa ako doon sa mga subjects na na-feature. Pero iyong pinaka-konsepto niya, roving photo exhibit. I was very impressed with the program pero wala naman akong ginawa after. Umuwi ako sa opisina and life went on. Pero if you will recall, iyong 2016 was also pivotal. Parang turning point siya sa maraming bagay para sa bansa natin. Marami iyong nag-a-away-away; iyong social media, all of a sudden, biglang naging very, parang, toxic na environment to be in. Noong na-imbita ako sa isang event—another event, different event—ang pangalan—it was a student-led event—ang pangalan niya, “Let us change the conversation.” When I went to the event, ang pinag-uusapan ng mga bata, parang nagbe-brainstorm sila kung papaano babaguhin iyong toxicity noong conversations. And then, na-remember ko iyong event dito. So binalikan ko iyong sponsors, pinaalam ko. Sinabi ko, “Puwede bang ma-adopt namin at least iyong pag-asa side?” So iyon iyong—that gave birth to the Istorya ng Pag-asa. So we started also as a roving photo gallery exhibit ng mga inspiring stories ng iba’t ibang mga… iba’t ibang mga Pilipino; stories ng mga ordinaryong mamamayan who underwent tremendous struggles. Tapos we’ve come out with—Marami tayong dinaanan na mga kuwento.

    Naalala ko noong nandito ako, iyong nagsalita noon si Hidilyn Diaz—si Hidilyn Diaz. That was before—that was after the Rio Olympics pero before the Asian Games. Nagsalita siya; nandiyan siya, nakita ko ang liit-liit na bata. Kinu-kuwento niya galing siya sa hirap, nag-e-ensayo siya mag-isa na ginagamit niyang, ano ito, weights, iyong, ano ito, iyong parang scale bar na may lata ng gatas from—sa both ends na nilagyan ng pinatigas na semento. Tapos nandito din noon si Nanay Lorna, iyong napakaliit din na single mother na turon vendor na napaaral iyong mga… napaaral iyong mga anak. Professionals na iyong halos lahat, except iyong youngest. Iyong youngest kasama niya dito, Intarmed student ngayon sa UP. Parang ang daming… ang daming kuwento. So noong nag-umpisa kami, lalo pang dumami. Lalo pang dumami iyong mga kuwento. Galing na kami sa Baguio, we partnered with the University of the Cordilleras there. Iyong stories, ang dami din. Dito sa Metro Manila, iyong Quezon City; galing na rin kami sa Cavite, iyong Bicol, mayroon sa CamNorte, Camarines Sur, Naga, Albay, Sorsogon, tapos Puerto Princesa also, lumipat kami sa Iloilo—ang partner dito University of St. La Salle, ay, La Salle. Tapos—ay, hindi pala, Assumption College pala ang partner namin sa Iloilo. Sa Bacolod pala iyong University of St. La Salle. Tapos Cebu, Dumaguete, Cagayan de Oro. So ang dami na ring pinuntahang lugar iyong Istorya ng Pag-asa and bawat lugar na pinupuntahan, sobrang daming mga inspiring stories. Talagang iyong lesson nga doon, sabi nga namin, iyong istorya ng bawat Pilipino ay Istorya ng Pag-asa kasi sobrang dami. Halimbawa, kinuwento ko na yata dito during the first anniversary, halimbawa, sa Albay, we came across—orphaned at a very young age; grade school pa lang nagka-kasambahay na sa bahay ng teacher para lang makapag-aral; natapos ng high school dahil naging kasambahay. Noong pag-college, naging janitress—kasi babae siya—naging janitress sa school na pinapasukan, tapos nag-graduate ng Summa Cum Laude kahit janitress siya. Tapos nag-trabaho… nag-trabaho bilang isang stenographer sa isang court, na-inspire to take up law; nag-law, naging abogado. Ngayon, excellent judge in Daraga, Albay. Iyong mga kuwentong ganoon. Iyong dati, mayroong palaboy-laboy, pariwara, nag-drug addict, pero nag-graduate sa Xavier University in Cagayan de Oro at professional na ngayon.

    So talagang everywhere we went, the stories that we gathered are really very, very inspiring. In fact, every time na may imbitasyon ako sa labas ng bansa na alam ko maraming Pilipino doon, naghahanap kami ng Istorya ng Pag-asa. Sa New York, nagkaroon kami, sa Vancouver—saan ba ito—sa London, sa Berlin. Kahit labas ng bansa, pareho din iyong kuwento—napaka-inspiring ng mga stories. So last year when we celebrated our first anniversary, naisip namin to bring it a step further. Doon ni-launch iyong Istorya ng Pag-asa Film Festival. So after launching the Istorya ng Pag-asa Film Festival, November 27 of 2017, nag-advertise kami—nag-announce ng humihikayat na mag-send ng entries. Pero kami, we weren’t so—parang, we weren’t expecting too much. Sabi nga, kapag may bebenteng entries, masaya na kami kasi first year naman and it was supposed to be a one-time thing. Talagang pang-celebrate lang siya ng first anniversary. Pero nagulat kami kasi dumagsa iyong mga entries. We had—we had about 80. We had about 80 entries kahit hindi naman masyadong na-promote tapos sobrang gaganda ng mga kuwento.

    Quark is here, Sir Doy is here, they were among our esteemed board of judges, kasama si Shamaine Centenera-Buencamino, who is a renowned actress; kasama si Dan Villegas, who is a multi-awarded movie director; the chairman of the Film Development Council of the Philippines, si Liza Diño—may representative siya dito, Ms. Vilma Escueta, yon, si Ma’am Liza was among our board of judges. Noong pinapanood na iyong mga movies, parang ang balak maghanap ng 10 na semi-finalists—ay, finalists pala—hindi makapili ng sampu. So ginawang 15. Ginawang 15 iyong finalists pero it was a very difficult exercise because we’re so surprised at the quality of the movies that were submitted. At talagang ano, ito, mga non-professionals. Karamihan mga non-professionals iyong mga filmmakers pero sobra talaga siyang gaganda. And noong nag-Gala Night June 12 of 2018—nandoon sila Ruel, nandoon sila Cathy—gulat na gulat kami. Kasi unang una, dumagsa talaga iyong tao sa Glorietta. Akala nga namin hindi namin mapupuno. Parang sinabi sa amin noong umpisa, 600 lang yata iyong capacity noong theater. Parang nine-nerbiyos kami na, “Papaano naming mapupuno iyong 600?” Tapos on the night itself, standing room only. Tapos pinapalabas na iyong mga movies, talagang sobrang gaganda. And the judges were forced to choose the top three films and the top three films were screened in 51 cinemas and in 17 Ayala Malls nationwide.

    Naaalala ko when I met with Fernando, siya mismo iyong nag-kuwento sa akin na marami siyang friends na nagku-kuwento na napanood iyong ating film. So talagang nakaka-taba rin ng puso. Iyong nag-first doon—hindi ko alam kung dumating na si Florence, male-late siya today—iyong nag-first, iyong kuwento ni Marlon. Ang title ng kaniyang movie ay “Ang Biyahe ni Marlon.” Siya iyong winner of the best film category, na pinapakita ng film na ito how disabilities can be turned into profound strengths, ano. Makikita natin a little later iyong movie pero si Marlon, ngayong Grab driver na siya—before Uber driver siya [laughter], dating Uber driver—mayroon siyang kapansanan. Iyong kapansanan ni Marlon ang tawag, Tourette Syndrome—iyong may involuntary tics siya. Pero iyong paggalaw-galaw niya, nagiging cause ng pagka-takot ng mga pasahero niya. Kasi naalala ko iyong kuwento mo na may Yaya pang nagsabi na, “Kuya, i-monitor mo kami kasi may something dito.” Pero si Marlon, talagang determinadong mag-hanapbuhay, naglagay siya ng karatula sa kaniyang Uber na sinasabi niya iyong kaniyang kapansanan. Pagkatapos naming i-feature iyong film ni Marlon, na-discover na si Marlon. Pagkatapos namin siyang ma-feature, na-pick na iyong kaniyang story ng mga TV networks. In fact, na-feature na si Marlon sa MMK at saka sa Rated K. Kaya ano na, cannot be reached na itong si Marlon. [laughter] Pero ang isang na-discover namin kay Marlon, napakinggan naman natin siya earlier, mayroon kaming kasamahan sa opisina na inimbita siya sa isang financial literacy seminar sa Puerto Princesa in Palawan. Na-discover namin na he is a very good public speaker. Kaya palakpakan natin si Marlon. [applause]

    Kanina, Marlon, pagpasok mo, nakita mo si Misis mo. Nandiyan somewhere—ah, ayan, nandoon si Misis. Panoorin po natin sandali iyong Ang Biyahe ni Marlon. [“Ang Biyahe ni Marlon” plays] [applause]

    Ayan, palakpakan po natin si Marlon. [applause] At saktong while we were showing the film, iyong filmmaker—si Ms. Florence Rosini—arrived. Nasaan si Florence? Ayan si Florence. [applause] We were told na Mr. Marlon Barnuevo, President of the Philippine Tourette Syndrome Association is also here with us. Ayan, si Mr. Marlon. [applause] Kahit saan kami pumupunta to launch Istorya ng Pag-asa, kapag pinapakita natin iyong movie na ang Biyahe ni Marlon, umiiyak iyong mga tao. Kaya sikat na sikat ka na, Marlon. [chuckles]

    Iyong nag-first runner-up is the film, “Tago.” Napanood natin siya kanina, iyong filmmaker si Meg—Meg Seranilla. Napakinggan natin in collaboration with Mark, ano; isang grupo sila. Iyong Tago is a story of Nelson. Si Nelson iyong drummer kanina. It’s a story of Nelson. Jazz drummer si Nelson na siya iyong bumuo ng Tago Jazz Bar. Tingin ko kaya siya Tago kasi nakatago iyong Jazz bar somewhere in Cubao. Pero the good—iyong parang the amazing thing about it is iyong Tago Jazz Bar became a refuge for musicians and enthusiasts alike. Noong August 25, pumunta ako doon personally sa Tago. Medyo run-down lang siya. Kinu-kuwento ko nga kay Ruel. Pero talagang iginapang siya ni Nelson. Iginapang siya ni Nelson. Parang mayroon lang sanctuary iyong mga jazz enthusiasts at mga jazz fans. Kasi ang kuwento ni Nelson, talagang dahil wala masyadong opportunity dito sa atin, karamihan sa mga jazz artists, nanginginbang bansa. Pero iyong nga, kahit tagong-tago, kahit ang liit, kahit masikip, iyong Tago Jazz Bar, nakita namin—I was pleasantly surprised—punong-puno tapos ang daming expats na nandoon; talagang naghahanap. Iyong isang ka-kuwentuhan namin was an expat from ADB. Parang kinu-kuwento niya sa akin na dinadayo niya iyon kasi naghahanap talaga siya ng puro jazz music. Ito, napandoon natin sila ngayon. ‘Di ba napakahusay? Ngayon, papanoorin naman natin iyong first runner-up. Ito iyong Tago. [“Tago” plays] [applause]

    Ayan, marami tayong nagpapasalamat kay Nelson kasi binubuhay niya iyong jazz. And we want to acknowledge Nelson’s group also kasi ang huhusay nila. Where’s Nelson? Nasaan ba si Nelson? Nelson tayo ka. [applause] Si Pete Canzon sa Sax, Pete. Ayan. [applause]; Niki Cabardo, siya iyong keyboard [applause]; RJ Torres, siya iyong guitar [applause]; at saka si Bergan Nuñez iyong last. [applause] Maraming salamat sa inyo!

    Iyong film that took home the third prize was Kelsey Lua’s Gawilan. Iyong Gawilan, dahil fineature niya si Ernie Gawilan, ano. Fineature niya si Ernie Gawilan. Ngayon, famous paralympics winner na siya. Binisita ko si Ernie, September 18, habang nag-e-ensayo diyan sa Philippine Sports Complex. Nanood ako ng kanilang ensayo. Noon—noong pagpunta ko busy sila na napa-practice para sa Asian Paralympic Games. Nangyari na iyong Asian Paralympic Games last month sa Jakarta, Indonesia. Pagkatapos noong games, si Ernie, iyong subject natin ngayon, won for us three gold medals. [“Wow!”][applause] Oo, tapos iyong sa 400-meter freestyle, nag-set siya ng bagong record. Nag-gold din siya sa 100-meter backstroke, 200 meter individual medley, plus two silver medals for 50 and 100 meter freestyle. Tapos si Ernie he was among the first beneficiaries noong bagong batas na nagpo-provide para sa para-athletes ng cash incentives equal to the elite athletes of the other national sports teams. Kaya pag-uwi nila Ernie dito—sayang, hindi makakapunta si Ernie kasi out of town siya. Sila ni Coach Tony, ni-recognize ni Ernie sa Malacañang Palace last November and was awarded a staggering Four Million Pesos. [applause] Panoorin natin ang istorya niya. [“Gawilan” plays] [applause]

    Ayon, the director Kelsey Lua cannot be with us today kasi nag-aaral siya sa America; she’s in the US. But I was told that her parents are here with us. So can we please—nasaan po kayo? Ayon, can you please stand. [applause] Sila iyong parents ni Kelsey. Ang gaganda ng mga movies ‘di ba? Ang gaganda. Pero if—noong pinapanood natin lahat noong movies, parang they highlight what Filipinos are really known for—iyong grit, iyong determination, passion for excellence, at saka talent. And it is our hope that through Istorya ng Pag-asa, lalo na iyong Istorya ng Pag-asa Film Festival, Filipinos will be united around the common values of hope, of perseverance, deep faith, and the goodness of humanity kasi iyon iyong talagang underlying theme ng bawat kuwento. And when we go around, pinapanood iyong mga films, binabasa iyong mga stories, parang dalawang klase ng grupo ng mga tao iyong gusto nating ma-address: iyong pinaka-una, iyong mga pareho nila—pareho noong mga subjects natin na dumadaan din sa matitinding pagsubok. Sila iyong magbibigay ng pag-asa, ‘di ba. Sila iyong magbibigay ng inspirasyon na kung sila nga nalampasan nila iyong kanilang pagsubok, kaya din natin. Pero iyong second group noong mga Pilipinong gusto nating maabot, iyong mga mas privileged. Iyong mga mas privileged na hindi kailangang dumaan sa ganoong pagsubok. Parang kapag pinanood ito, kapag binasa iyong mga kuwento, iyong pinaka-mensahe: “Kung sila nga na grabe iyong pinagdadaanan iyong pagsubok, naging desidido na malampasan iyon, ano pa kaya ako na mas privileged ang buhay?” And watching these films only give us the inspiration to push through.

    As I was telling you earlier, it was supposed to be a one-time thing. But because of the success of the first year, bumalik kami sa Ayala Foundation. Bumalik kami sa Ayala Foundation na inaya namin sila to again partner with us for the second run. And we hope it will be a regular run already. So today, we invited our partners, we also invited the filmmakers, and we are inviting all of you once again to submit your stories for the second run of the Istorya ng Pag-asa. Ngayon, dahil nalampasan natin iyong first run at napakaganda ng reception, we’re expecting more dito sa second run. So ito, this launch—this launch is actually an invitation for all of you to join. Ang deadline po ng submission of entries is March 25—matagal-tagal pa naman—of 2019. Ito nga, ini-interview ko pa isa-isa iyong filmmakers sa aking radio program. Noong in-interview ko sila, parang halos lahat na nanalo na finalists, parang ginawa lang nila iyong mga movies for one or few days at towards the deadline na. Pero ito, sana mas maaga—March 25, [2019]. I remember iyong deadline namin early this year, minove pa namin iyong deadline kasi kulang pa iyong nagsa-submit. Pero noong towards the deadline, dumagsa iyong mga films. So to those who are interested to submit their films, you can get more information and details from our website www.istoryangpagasa.ovp.gov.ph. Ayon.

    So at this point, again, I would like to thank Ayala Foundation for your unwavering support and partnership at saka iyong other Ayala—members of the Ayala Family who have been with us in the entire journey. Pasensya na po kayo, medyo makulit ako. Tinatawanan nila ako kasi ako mismo iyong nangungulit. Ganoon po talaga. [laughs] We feel that could not have chosen a better partner. Actually po, kayo iyong una naming nilapitan kasi dito namin na-discover iyong Istorya ng Pag-asa. We would also like to thank the Film Development Council of the Philippines. Thank you also for partnering with us. Napakalaki po ng suporta nila during the first run and maraming salamat sa pledge, again, to help the project for the second time.

    Sa inyo pong lahat na dumalo, maraming, maraming salamat, lalong lalo na sa ating mga filmmakers at saka sa ating mga subjects at sa mga kasama natin ngayong araw. Maganang umaga sa inyo. [applause]

    Posted in Speeches on Nov 27, 2018